Jestem przekonana, że książka ta ma ogromny potencjał, by wywołać wzruszenie i głęboką refleksję.

Julia Zarycka

Copyright: Julia Zarycka, 2025
Tekst: Julia Zarycka
Ilustracje i skład: Ewelina Garbula
Redakcja i opieka wydawnicza: Angelika Łuszcz
Druk: Krzysztof Górecki, Patent Druk

Słuchaczom w naszym kraju nie trzeba przedstawiać takich postaci jak, światowej sławy kompozytor filmowy Wojciech Kilar, mistrz jazzowych tematów w serialach TV Jerzy Duduś Matuszkiewicz, król piosenki Seweryn Krajewski, czy legenda bluesa Tadeusz Nalepa. A mamy tu jeszcze kilku innych, wielkich twórców. Znajdziecie tutaj wersje instrumentalne, zagrane na dwóch gitarach z towarzyszeniem kontrabasu i z gościnnym udziałem akordeonu. Materiał dźwiękowy albumu utrzymany jest w stylu muzyki Django Reinhardt’a, który nigdy nie był w Polsce, ale jego twórczość i niepowtarzalna gra na gitarze są jednak w naszych głowach i sercach.

WYKONAWCY:

• Marek Piątek – gitary
• Jacek Serczyk – gitary
• Piotr Górka – kontrabas
• Kuba Mietła – akordeon (7, 8)

MAREK & JACEK CRAZY RHYTHM

Polski zespół gypsy – jazzowy założony przez dwóch krakowskich gitarzystów. Jacek Serczyk i Marek Piątek, bo o nich tu mowa, są jednymi z nielicznych gitarzystów w Polsce, którzy profesjonalnie opanowali grę na gitarze gypsy czyli cygański swing w stylu Django Reinhardta. W repertuarze zespołu oprócz typowych standardów tego gatunku usłyszymy również utwory polskie – znane melodie filmowe albo przeboje m.in. Andrzeja Zauchy czy Seweryna Krajewskiego, a także kompozycje autorskie.

Muzycy wpisują się w europejski i światowy nurt odrodzenia popularności muzyki spod znaku jazz manouche. Nawiązują kontakty z zagranicznymi artystami, co zaowocowało już wspólnymi występami z takimi graczami jak choćby Romain Vuillemin, Giovanni Weiss, Filippo Dall’Asta, Robby Lakatos czy Pippi Dimonte.

TRACKLISTA:

1. Kariera Nikodema Dyzmy / Career of Nikodem Dyzma / Music by Piotr Marczewski 3:44
2. Poszukiwany, poszukiwana / He Is Wanted, She Is Wanted / Music by Jerzy Matuszkiewicz 4:34
3. Pamiętasz, była jesień / Do You Remember, It Was Fall / Music by Lucjan Kaszycki 3:55
4. Bądź moim natchnieniem / Be My Inspiration / Music by Antoni Kopff 3:34
5. Kiedy byłem małym chłopcem / When I Was a Little Boy / Music by Tadeusz Nalepa 4:29
6. Pewnego razu w Krakowie / Once Upon a Time in Krakow / Music by Jacek Serczyk 1:50
7. Nie lubię poniedziałku / I Don’t Like Monday / Music by Jerzy Matuszkiewicz 3:46
8. Ziemia Obiecana- Walc Waltz from The Promised Land / Music by Wojciech Kilar 3:49
9. Uciekaj moje serce Run Away My Heart / Music by Seweryn Krajewski 4:01

Wojciech Fedkowicz: muzyka, produkcja, perkusja, elektronika

Agnieszka Grela-Fedkowicz: harfa, elektronika

Jacek Fedkowicz: miks, mastering

Magdalena Kulesza-Fedkowicz: obraz na okładce „Starry river deep in the forest”

Magdalena Hałas: zdjęcia

Utwory:

1. Gawot 
2. Aria
3. Spektra
4. Tęsknota 
5. Historie z rozbitego lustra
6. Punkty wyjścia
7. Między 0 a 1
8. Ostatni zachód słońca

Projekt został zrealizowany ze środków pochodzących ze „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”

Mag & Greg Project – AT NIGHT

wykonawcy:

Magda Hanausek – lyrics, vocals, shakers
Grzegorz Gryboś – music, arrangements, electric guitars, acoustic guitars, bass guitars

guests at song „At night”:
Atma Anur – drums
Stu Hamm – bass guitar

Red Carpet Studio Grzegorz Gryboś – programming, music production, mix & mastering
Dave Molus – cover

Brzmienie nocy, dźwięki gwiazd ‒ Impressions Agnieszki Greli-Fedkowicz

Agnieszka Grela-Fedkowicz jest harfistką o bardzo szerokich horyzontach gatunkowych i stylistycznych, świetnie spełniającą się zarówno w repertuarze klasycznym, jazzowym, ale też w muzyce wykorzystującej nowe media. Projekt powstały w ramach programu Kultura w sieci, jest autorskim cyklem utworów na harfę elektroakustyczną i elektronikę zatytułowany Impressions. Został zrealizowany niejako rodzinnie, bowiem w proces nagrań angażował  się także Wojciech Fedkowicz, materiał miksował Jacek Fedkowicz, okładka płyty przedstawia zaś obraz Magdaleny Kuleszy-Fedkowicz North Sea. Ilustracja ta świetnie zresztą oddaje nastrój i koloryt muzyki, mówiąc  więcej niż tytuł albumu. Muzyka ta celuje bowiem nie tyle w ulotne wrażenia, które ‒ jak w przypadku impresjonizmu muzycznego ‒ można by kojarzyć z jasnymi, pastelowymi barwami i ciepłym brzmieniem, lecz z tajemniczym chłodem długiej, gwieździstej polarnej nocy. Narracja utworów nastawiona jest tu raczej na kontemplację i trwanie, a nie „dzianie się”, przez co słuchacz ma czas nacieszyć się brzmieniowymi niuansami produkcji. To one stanowią tu esencję muzyki. Bo brzmienie bywają tu dalece i rozmaicie przetwarzane, aż do przesterowań czy sprzężeń. Najczęściej wykorzystywane jest silne wzmocnienie dźwięku, dzięki któremu jesteśmy niejako bliżej strun, czasem zdaje się, że można je niemal „dotknąć” uchem. Głęboki, długi pogłos daje z kolei odczucie przestrzeni ‒ otwartej, przepastnej niczym nieprzenikniony kosmos. Bywa i tak, że harfa realizuje dźwięki zgoła perkusyjne (Impression III); w jednym z utworów pojawia się także dodatkowa warstwa rytmiczna (wolny, soczysty groove w Impression II). Ale nawet kiedy da się wyodrębnić wiele płaszczyzn i jakości brzmieniowych, całość pozostaje precyzyjnie wyważona, a dzięki temu przestępna w odbiorze. Oszczędność środków i materiału muzycznego bliska jest niekiedy estetyce minimalizmu, na przykład, gdy motywy powtarzane są wielokrotnie, jakby w transowej pętli (Impression IV). Muzyka ta jest jednocześnie na tyle barwna, że nie pozwala słuchaczowi tracić czujność na długo, jedynie daje mu czas i przestrzeń, żeby się w nią zasłuchał i zauroczył…

Andrzej Mądro

1. Impression I 6:05
2. Impression II 3:14
3. Impression III 5:10
4. Impression IV 3:28
5. Impression V 3:08

Agnieszka Grela-Fedkowicz – harfa, elektronika
muzyka: Agnieszka Grela-Fedkowicz
realizacja: Agnieszka Grela-Fedkowicz, Wojciech Fedkowicz
miks: Jacek Fedkowicz
mastering: Joe Caithness

okładka: wykorzystano obraz Magdaleny Kuleszy-Fedkowicz „North Sea”
grafika: Krzysztof Oczkowski

Projekt zrealizowano w ramach programu stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Kultura w sieci.

Agnieszka Grela-Fedkowicz – koncertująca harfistka, pedagożka i kompozytorka.

Ceniona zarówno jako solistka, jak i kameralistka występująca w rozmaitych składach. Pomysłodawczyni, organizatorka i dyrektor artystyczna Festiwalu „Dni Harfy w Krakowie” – jedynego tego typu wydarzenia w Małopolsce w całości poświęconego harfie. Od wielu lat komponuje, odnosząc na polu literatury harfowej rozmaite sukcesy, o czym świadczą dokonane prawykonania jej utworów, zdobyte nagrody i publikacje nutowe. Za swoją kompozycję została nagrodzona podczas Międzynarodowego Konkursu Duetów z Harfą w Cieszynie w 2019 roku. W 2022 roku jej autorski zbiór utworów na harfę solo dla dzieci Obrazki z Krakowa na harfę został wydany przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne.
W 2015 roku Agnieszka Grela-Fedkowicz została uhonorowana odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej” przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Z kolei w 2020 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Kultura w sieci” na realizację solowej płyty z autorską muzyką na harfę z elektroniką.
Wraz z perkusistą Wojciechem Fedkowiczem od 2016 roku współtworzy zespół Fedkowicz Duo. Formacja ma na koncie wydaną w kwietniu 2018 roku debiutancką płytę z autorskimi kompozycjami Imaginary Space. Duet był zapraszany na liczne festiwale, m.in. XIII Międzynarodowy Festiwal Perkusyjny „Źródła i inspiracje” w Krakowie (2020), Festiwal „Wolności Twórczej” w Rzeszowie (2020), Festiwal Terra Artis w Lanckoronie (2019), Ambient Festival w Gorlicach (2019), „Aleje, tu się dzieje” w Częstochowie (2019) czy Wianki w Krakowie (2019).
Agnieszka Grela-Fedkowicz występowała również podczas takich festiwali jak: Międzynarodowy Festiwal Harfowy w Katowicach (2006, 2008), Międzynarodowy Festiwal Współczesnej Muzyki Dziecięcej i Młodzieżowej „Srebrna Szybka” w Krakowie (2008, 2012, 2016), „Festiwal w Krajobrazie” w Inowłodzu (2010), Nowe Brzmienia Lecha Janerki we Wrocławiu (2009), II Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej „Muzyczna Wiosna na Skałce” w Krakowie (2005), jak również podczas Krakowskiego Salonu Poezji, Jubileuszu 30-lecia Chóru Schola Cantorum Cracoviensis w Kolegiacie św. Anny czy podczas Koncertu Pamięci Grzegorza Ciechowskiego w Toruniu. Współpracowała również z Filharmonią im. K. Szymanowskiego w Krakowie podczas licznych audycji dla szkół oraz w ramach cyklu „Smykowe granie”. Poza Orkiestrą Filharmonii Krakowskiej artystka współpracowała z wieloma orkiestrami, m.in. z Filharmonią Śląską, Filharmonią Świętokrzyską, Teatrem Wielkim w Łodzi, Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej, Orchesterverein Solingen 1910 e.V., Modern Symphony Orchestra czy Myślenicką Orkiestrą Kameralną.
Szerokie zainteresowania muzyczne artystki zaowocowały współpracą m.in. z Czesławem Mozilem, O.S.T.R., grupą Osjan, Anną Treter, zespołami JWP.org, Galicja oraz Wojtek Fedkowicz Noise Trio.

Aktywność koncertową i kompozytorską artystka łączy z powodzeniem z bogatą działalnością pedagogiczną. Jest nauczycielką gry na harfie w Szkole Muzycznej I i II stopnia im. B. Rutkowskiego w Krakowie, gdzie w 2006 roku otworzyła pierwszą w Małopolsce klasę harfy dla dzieci. Posiada stopień nauczyciela dyplomowanego. Stale gości na warsztatach i kursach dla instrumentalistów, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem. Jej uczniowie konsekwentnie osiągają znaczące sukcesy podczas krajowych i zagranicznych konkursów.

Ukończyła z wyróżnieniem studia na Akademii Muzycznej w Krakowie, a następnie studia podyplomowe w klasie harfy prof. Helgi Storck na Akademii Muzycznej w Katowicach. Swoje umiejętności doskonaliła podczas licznych kursów mistrzowskich.

Niniejszy album jest pierwszą solową płytą w dorobku artystki.

Na płycie znajdują się utwory: Histoire du Tango, Double Concerto Hommage à Liège – Astora Piazzolli, oraz: Villa Luro – Tomása Gubitscha. W koncercie podwójnym duetowi muzyków towarzyszy Tarnowska Orkiestra Kameralna. Nagranie zostało zarejestrowane w Europejskim Centrum Muzyki w Lusławicach. Płyta inauguruje działalność wydawnictwa Immersive Sound.
Realizacja nagrań: Rafał Drewniany.

Posłuchaj!

„Mam takie marzenie: że będą słuchać mojej muzyki w 2020. I w 3000 też. Czasami jestem tego pewny, bo ta, którą tworzę jest inna niż wszystkie. Bo w roku 1955 zaczął umierać jeden rodzaj tanga, aby mógł się narodzić inny i na świadectwie urodzenia jest mój Octeto de Buenos Aires”.

To początek wspomnień Astora Piazzolli zebranych przez Natalio Gorina.

Jak widać, marzenie się spełniło: w 2020 roku po repertuar Piazzolli sięga po raz kolejny duet Klaudiusz Baran – Michał Nagy.

„Historia tanga” została pierwotnie skomponowana na flet i gitarę – klasyczne instrumenty używane przez tzw. Starą Gwardię, kiedy tango wykonywane było przez muzyków-samouków na instrumentach przenośnych. To dlatego te najstarsze tanga komponowano na flet, skrzypce i gitarę.       Pierwsza część tej tetralogii, Bordel 1900, to muzyczna ilustracja początków tanga, kiedy na przełomie wieku XIX i XX rodzi się ono w najbiedniejszych dzielnicach na obrzeżach miasta i trafia między innymi do domów publicznych – stąd szybkie i żywe tempo utworu.
Café 1930 to kolejny etap w jego historii: tango jest już bardziej stonowane, melancholijne, to już nie tylko taniec, pojawiają się bowiem teksty, a wraz z liryką przyjmuje ono bardziej sentymentalny charakter, traci nieco swoją agresywną lubieżność i nabiera cech tańca salonowego; powstaje tzw. tango liso (dosł. gładkie tango). Przy okazji tej „italianizacji” tanga (bo udział w tym procesie mieli liczni imigranci z Włoch) pojawiają się przelotnie kolejne instrumenty: akordeon (!) i mandolina.
Nightclub 1960 to czas, kiedy kończy się już Złota Epoka w historii tanga (lata 40. i 50.), ale za to słychać w nim wpływy brazylijskiej bossa novy – pierwsza zapowiedź twórczości Astora Piazzolli. Wreszcie Concert d’aujourd’hui, czyli „dzisiejszy koncert” – obrazuje etap, kiedy tango trafia na muzyczne wyżyny: do filharmonii i sal koncertowych.

Możemy tu podziwiać cały kunszt Piazzolli, jego znakomite przygotowanie teoretyczne, ale też wpływ muzyki Bartóka czy Strawińskiego… „W głowie mam ciągle Bacha, Schumanna i Mozarta i troszeczkę tanga” – tak autodefiniował się przecież kompozytor. Tym samym otrzymujemy kompletną historię tanga: od narodzin w dzielnicach biedoty, gdzie słychać jeszcze echa muzyki potomków afrykańskich niewolników, niejednokrotnie wyklęte i poniżane (jak i sam Piazzolla) we własnym kraju, z czasem dociera na szczyty i staje się muzyką międzynarodową – muzyczną wizytówką Argentyny.

Hommage à Liège czy inaczej Koncert Podwójny, na gitarę, bandoneon i orkiestrę smyczkową, został skomponowany przez Piazzollę w 1985 roku, a jego prawykonanie miało miejsce w tym samym roku na Międzynarodowym Festiwalu Gitarowym właśnie w Liège. Na gitarze grał legendarny Cacho Tirao, na bandoneonie sam Piazzolla, a orkiestrę smyczkową tworzyli soliści z Orchestre Philharmonique de Liège pod batutą kubańskiego kompozytora i dyrygenta Leo Browera. Tym razem mamy do czynienia z trylogią, na którą, oprócz wstępu, składają się Milonga i Tango. Ta pierwsza, z dominującą gitarą, bardziej melancholijna, nawiązująca do gatunku tak typowego dla regionu La Platy, wywodząca się od tradycyjnego śpiewu przy akompaniamencie gitary w wykonaniu tamtejszych gauczów. Nie przypadkiem jej nazwa nawiązuje do jednego z języków afrykańskich, gdzie oznacza „słowo” albo „gadatliwość”…No i Tango, w którym już, jak w prawdziwym tangu, rozbrzmiewa instrument emblematyczny dla tego gatunku: bandoneon. I każdy może ocenić, który etap tanga wybrzmiewa najbardziej w tej części: koniec wieku XIX, lata 30. czy raczej 60….

Wreszcie Villa Luro, utwór przeznaczony na gitarę i bandoneon, skomponowany w Lozannie, podczas jednego z tournée po Szwajcarii, pod koniec XX wieku przez argentyńskiego gitarzystę i kompozytora Tomása Gubitscha. Gubitsch to postać sytuowana na pograniczu (między innymi) rocka i tanga: grał zarówno w słynnej kapeli Invisible Luisa Alberta Spinetty, jak i koncertował z Piazzollą. Po zakończonym tournée z tym ostatnim, w 1977 roku, zmuszony do ucieczki przed argentyńską dyktaturą wojskową, osiada w Paryżu i tam współpracuje z wieloma muzykami tanga, jazzu czy muzyki współczesnej, komponując jednocześnie muzykę na potrzeby spektakli teatralnych, tanecznych czy kina. W 2005 roku po raz pierwszy wraca do Argentyny i zostaje uznany za jednego z najwybitniejszych współczesnych gitarzystów. Wychodzi z założenia, że różne gatunki muzyczne mogą pozostawać ze sobą w dialogu, a tradycyjne tango, jak przyznaje w jednym z wywiadów, zaczyna się od Piazzolli…

Ewa Stala

Track lista:

Astor Piazzolla – Histoire du Tango

1. Bordel 1900
2. Café 1930
3. Nightclub 1960
4. Concert d’aujourd’hui

Astor Piazzolla – Double Concerto Hommage à Liège

5. Introducción
6. Milonga
7. Tango

Tomás Gubitsch

8. Villa Luro

Wykonawcy:

Klaudiusz Baran

Artysta wszechstronny, obdarzony wyjątkową wrażliwością muzyczną.

Jego dokonania artystyczne zmieniły w Polsce postrzeganie akordeonu, wynosząc go do pozycji pełnoprawnego instrumentu kształtującego realny świat muzyczny. W swoich interpretacjach potrafi splatać pokorę wobec dzieła muzycznego, z bogactwem inwencji, osobistym pojmowaniem czasu w muzyce, wyjątkową sceniczną charyzmą, naturalnością ekspresji. Wartość jego muzycznych kreacji była wielokrotnie doceniana w entuzjastycznych recenzjach, nagrodach na konkursach instrumentalnych, nominacjach i nagrodach artystycznych.

W roku 2003 jako pierwszy akordeonista otrzymał nagrodę FRYDERYKA w kategorii Album Roku Muzyka Kameralna, za album „Astor Piazzolla – Tango” nagrany dla wytwórni SonyClassical, a w 2020 roku kolejne dwie statuetki w kategoriach: Album Roku Muzyka Symfoniczna oraz Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej, za album „100 na 100. Muzyczne Dekady Wolności”. Ze swobodą porusza się w różnorodnym repertuarze wielu epok, największe jednak uznanie wzbudzają jego interpretacje muzyki najnowszej, w tym prawie 50 prawykonań dzieł solowych, kameralnych i z towarzyszeniem orkiestr, z których większość była mu dedykowana albo powstała z jego inspiracji. Jego wielką namiętnością jest argentyńskie tango, w szczególności związane z Astorem Piazzollą tango nuevo. Współtworzył i był liderem najsłynniejszych Klaudiusz Baran formacji tangowych takich jak Tangata Quintet czy Machina del Tango, kreujących polską kulturę tanga. Jako pierwszy akordeonista wystąpił jako solista z towarzyszeniem Orkiestry Filharmonii Narodowej, jak i większością najważniejszych polskich orkiestr. Wśród jego licznych partnerów w rozmaitych projektach muzyki kameralnej, znajdziemy takich mistrzów jak: I. Monighetti, R. Lakatos, J. Berger, K. A. Kulka i wielu innych.

W sobie tylko wiadomy sposób, potrafi połączyć aktywność artystyczną z działalnością pedagogiczną i organizacyjną. Jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2016 roku został wybrany jej Rektorem, a w czerwcu 2020 ponownie na kadencję 2020-2024.

Klaudiusz Baran gra na bandoneonie firmy Hartenhauer (bandoneon-hartenhauer.de)

klaudiuszbaran.com

Michał Nagy
Profesor Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie, doktor habilitowany sztuki muzycznej. Urodził się w Warszawie. Studiował w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie i Konserwatorium Wiedeńskim. Jego nauczycielami byli J. Raczyński, M. Zalewski, R. Bałauszko i H. Wallisch. Jest laureatem międzynarodowych konkursów gitarowych w Fiuggi, Gdańsku, Krakowie i Tychach. Dwukrotnie był stypendystą Fundacji Kultury. Jest laureatem nagrody Województwa Małopolskiego ,,Ars Quaerendi” i odznaki Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ,,Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Od 2008 roku jest kierownikiem artystycznym Międzynarodowych Warsztatów Gitarowych i Festiwalu Terra Artis w Lanckoronie. Występował na licznych festiwalach muzycznych (m.in. Warszawska Jesień, Carinthischer Sommer, Menuhin Festival Gstaad, Allegro Vivo, Styriarte, Kwartesencja, Śląska Jesień Gitarowa, Nuevo Mundo, Festiwal Muzyki Astora Piazzolli w Krakowie, Gitarre Wien, Wrocławski Festiwal Gitarowy, Muzyka na Szczytach, Emanacje).

Jako solista współpracował z orkiestrami: Filharmonii Narodowej,Filharmonii Krakowskiej, Leopoldinum, Sinfonietta Cracovia, Wrocławską Orkiestrą Kameralną Wratislavia, Concerto Avenna, Capella Bydgostiensis, Camerata Nova, Fresco Sonare i Chopin Academia Orchestra. Występował również z towarzyszeniem Kameralistów Filharmonii Narodowej, kwartetu smyczkowego Royal String Quartet i zespołu Wiener Instrumentalsolisten oraz jako członek zespołów New Tango Bridge i New Art Ensemble. Jest także współtwórcą i członkiem międzynarodowego kwartetu gitarowego Guitar 4mation, specjalizującego się w wykonaniach muzyki XX i XXI wieku, w tym między innymi repertuaru z pogranicza muzyki współczesnej i jazzu. Jest również członkiem zespołu Hirundo Maris, założonego przez A. Savall i P. U. Johansena (nagrania płytowe: „Il Viaggio d’Amore”/2015, „The Wind Rose”/2017). W roku 2020 Michał Nagy wydał solową płytę pt. „Fughetta”, zawierającą dedykowaną mu tytułową kompozycję P. Szymańskiego oraz utwory B. Brittena, S. Gubajduliny i A. Tansmana.

Michał Nagy gra na gitarach, które zbudowali Mario Rosazza Ferraris oraz Petr Matoušek.

Tarnowska Orkiestra Kameralna
Od 30 lat aktywnie działa na muzycznej mapie kraju, wykonując najwybitniejsze dzieła od baroku do muzyki współczesnej.  Charakterystyczne brzmienie oraz brawura wykonawcza w połączeniu z subtelnością i szacunkiem w podejściu do wykonywanych dzieł, stały się wizytówką zespołu pracującego m.in. pod batutą Ł. Borowicza, M. Nesterowicza, T. Wojciechowskiego czy P. Wajraka. W programach koncertowych zespół dał się także poznać jako znakomity partner dla takich solistów jak m.in.: K. Danczowska, K. A. Kulka, K. Jakowicz, R. Kwiatkowski, Ł. Długosz czy A. Wodnicki. Ze znakomitym duetem solistów: Klaudiusz Baran & Michał Nagy zespół współpracuje od 2008 roku, wielokrotnie krzyżując swoje artystyczne drogi, co zwieńczone zostało wspólnym nagraniem płyty „Astor Piazzolla – Centenario” w 100. rocznicę urodzin Astora Piazzolli. Zespół ma na koncie 10 albumów, wśród których wyjątkowe miejsce zajmuje premierowe nagranie dzieł kameralnych A. Duranowskiego zrealizowane w Europejskim Centrum Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach. Orkiestra w licznych podróżach koncertowych odwiedziła m.in. Hiszpanię, Szwajcarię i Niemcy, biorąc także udział w europejskich festiwalach muzyki kameralnej.

Od 2011 roku kierownictwo artystyczne oraz kierunek rozwoju zespołu kreuje Paweł Wajrak – wybitny solista i kameralista, koncertmistrz Orkiestry Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie, współtwórca kwintetu PiazzoForte Ensamble oraz New Tango Bridge.

Skład orkiestry:

Skrzypce: Paweł Wajrak, Jan Kołodziejczyk, Beata Kwiatkowska-Pluta,

Justyna Pawłowska, Angelina Kierońska, Karolina Bartczyszyn-Południak,

Regina Szlachta, Justyna Dybek-Boczek

Altówki: Karolina Tomasik, Karolina Stasiowska, Karolina Drwięga

Wiolonczele: Anna Podkościelna-Cyz, Joanna Stasiak

Kontrabas: Duszan Korczakowski

Historia tego wydawnictwa rozpoczęła się w połowie lat 80-tych w małym pokoiku na osiedlu Tysiąclecia w Krakowie. Był to pokój mojego brata i kiedy tylko z niego wychodził, zakradałem się tam i godzinami słuchałem płyt z jego biblioteki. Były tam prawie wszystkie nagrania Beatlesów, Pink Floydów, polski rock i olbrzymia kolekcja muzyki poważnej, zwłaszcza klasycznej muzyki gitarowej. Chcąc nie chcąc, Krzysiek ukształtował mój gust muzyczny. Słuchałem tego, czego słuchał on. Z winyli, szpul i kaset magnetofonowych, i wreszcie (z wielką ekscytacją) z płyt CD. Pamiętam, były to Cztery Pory Roku Vivaldiego w krystalicznie czystej jakości, prosto z nowiutkiego odtwarzacza Denon. Wtedy chyba też nieświadomie postanowiłem zostać realizatorem nagrań.

Immersive Sound dedykuję Krzyśkowi, mojemu bratu. Niezwykle się cieszę, że label rozpoczyna działalność tą właśnie płytą.

Bardzo dziękuję Klaudiuszowi i Michałowi za zaufanie i możliwość uczestniczenia w tym niezwykłym projekcie.

Rafał Drewniany

Producent wykonawczy:

Rafał Drewniany – Immersive Sound; immersivesound.org

Rejestracja, miks, mastering:

Rafał Drewniany – DTS Studio

Projekt graficzny okładki:

Piotr Jakubowicz

Tłumaczenie wstępu:

Paulina Pietras-Jankowiak

Redakcja:

Anna Podkościelna-Cyz, Karolina Garlacz

Nagrań dokonano w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach w grudniu 2019 i styczniu 2021

Istnieją zespoły, które nawet jeśli chwilowo znikają z pola widzenia nie zaprzestają działalności. Być może przechodzą w stan uśpienia, poddają się jakiemuś rodzajowi hibernacji, ale gdzieś podskórnie, raz wprawione w ruch pomysły żyją i mimo, że czasem potrzeba czasu – w końcu znajdują drogę na światło dzienne.

Powyższymi słowami pokrótce można streścić historię formacji prowadzonej przez perkusistę Wojtka Fedkowicza. Na wydanym w 2013 roku debiucie grupa zaskoczyła odważną fuzją jazzu, improwizacji, muzyki drum’n’bass i ambientu. W jakiś czas po ukazaniu się bardzo dobrze przyjętej płyty Post-Digital Dreamers zespół wygasił aktywność. Po siedmiu latach trio powraca z nowym materiałem, zatytułowanym Distant Heroes.

Mimo, że skład zespołu nie uległ zmianom i nadal obok lidera Wojtka Fedkowicza (perkusja, elektronika) tworzą go: Dominik Wania (fortepian, elektronika) oraz Jacek Fedkowicz (bas, elektronika), to muzyka grupy wyraźnie ewoluowała. Utwory, które znalazły się na drugiej płycie tria kryją w sobie sporo melancholii, nastroju tak charakterystycznego przecież dla  europejskiej tradycji muzycznej, a aura nagrań w wielu miejscach przywołuje skojarzenia z chłodnym, szczegółowym, ale i melodyjnym brzmieniem skandynawskiego jazzu. Zawartość Distant Heroes to propozycja na swój sposób powściągliwa, wysmakowana ale i dojrzała. W ramach dominującego na albumie akustycznego brzmienia muzycy czują się znakomicie, czarując barwami i nastrojami, wybierając ścieżki nie tyle efektowne, co takie, których śledzenie dostarcza bogatych i niezapomnianych wrażeń. Jednocześnie członkowie tria nie zapomnieli o wykorzystaniu elektroniki – tak istotnej dla charakteru debiutanckiego krążka. Na Distant Heroes są jednak bardziej powściągliwi w jej stosowaniu, stąd kiedy już się pojawia – wywołuje dużo mocniejszy efekt. Zabiegi te wzmacniają koloryt muzyki, przełamując nastrój i wywołując efekt zaskoczenia. W każdym przypadku pozostają jednak w ścisłym związku z narracją, splatając się z akustycznymi dźwiękami tworzą sieć zależności. Można wręcz odnieść wrażenie, że organiczna część muzyki w kluczowych momentach uruchamia elektronikę jako sposób na poszerzenie sposobu odbioru i podkreślenie dramaturgii.

Na Distant Heroes znalazło się wszystko to co powinno składać się na album przeznaczony do wielokrotnego słuchania i odkrywania kawałek po kawałku, warstwa po warstwie. Znakomicie napisane, wykonane i wyprodukowane kompozycje, w których spotykają się: wyrafinowany smak, odwołania do tradycji, komunikatywność i nowoczesne myślenie o muzyce. Mistrzowskie wykonanie tylko potęguje emocjonalną naturę tych dźwięków.

Rafał Zbrzeski (Jazzowy bazar/Radio Kraków)

1. Intro 2:38
2. Prosta historia 7:48
3. Baroque 7:11
4. Norman’s flight 3:32
5. Imaginary Space 5:53
6. Hope 9:22
7. Distant Heroes 7:07
8. Nobody wants 4:02
9. Guru 5:09
10. Polish Funk 3:12

Wojciech Fedkowicz – perkusja, elektronika
Jacek Fedkowicz – gitara basowa, elektronika
Dominik Wania – fortepian, elektronika

Muzyka – Wojciech Fedkowicz (1-10), Jacek Fedkowicz (1,5,10), Dominik Wania (1)
Produkcja muzyczna – Wojciech Fedkowicz
Miks – Jacek Fedkowicz
Mastering – Joe Caithness
Projekt okładki – Joanna Wójcik
Zdjęcia – Magdalena Małaczyńska
Wydawca, grafika – Krzysztof Oczkowski OKO-ART 

Wybitni artyści, których zaprosił Krzysztof Suchodolski do swojej SUCHEJ ORKIESTRY w wersji 2.0, to prawdziwa „wybuchowa mieszanka”. Rezultatem jest płyta z niezwykłą muzyką w brawurowych interpretacjach.

Serdecznie polecamy – naprawdę warto kupić!

POSŁUCHAJ TU!

Krzysztof Suchodolski & SUCHA ORKIESTRA 2.0:

Łukasz Adamczyk – gitara basowa

Dominik Bieńczycki – skrzypce

Stefan Błaszczyński – flety

Bogdan Długosz – klawisze

Mirosław Hady –  bębny

Jacek Królik – gitary

Krzysztof Suchodolski – wiolonczela

Leszek Szczerba – saksofony

Krzysztof Suchodolski – kompozytor

Dariusz Grela – realizacja nagrań

Maciej Plewiński – zdjęcia i projekt graficzny

Nagrano w studio Nieustraszeni Łowcy Dźwięków.

(…) jego kompozycje. Czasem ciężkie, gęste, lepkie jak i te delikatne, jakby rozpoznające przestrzeń ledwie słyszalnym dźwiękiem. Muzyka malująca krajobrazy, nasycająca znaczenia, budująca emocje. Klimaty irlandzkie. żydowskie, szkockie, te na nowo wymyślone i te które znamy od zawsze, jak Bogurodzica 2002, nagrywana w maleńkim studio Suchego, która zabrzmiała na Jasnogórskich Błoniach, wypełniając przestrzeń i zatrzymując czas.

Katarzyna Deszcz

Wiktor Okrój
Foto: Ewelina Miś, Kraków 2015

To po prostu mój świat to debiutancka płyta Wiktora Okroja. Artysty, którego niewątpliwie określić można jako człowieka-orkiestrę – poetę, autora muzyki i książek poetyckich, społecznika aktywnie udzielającego się w środowisku (nie tylko artystycznym) rodzinnego Krakowa. To po prostu mój świat to niezwykły album młodego mężczyzny chorującego na dziecięce porażenie mózgowe, który jednak wychodzi poza ramy ograniczeń – podróżuje, nagrywa autorską muzykę, jako samouk wciąż rozwija swoje pasje. Wiktor Okrój to człowiek niosący światło nadziei, mówiące – niezależnie od wszystkiego – „dam radę”, „wiem, że potrafię” – będąc przykładem siły i wewnętrznej mocy dla każdego z nas.

Krzysztof Filus                       

Robert Kasprzycki

Współpomysłodawcą płyty jest kompozytor i producent muzyczny Krzysztof Filus. Autorskie piosenki, które znajdziemy na tym albumie, to zapis wydarzeń i przeżyć
Wiktora Okroja na przełomie ostatnich 15 lat. Utwory młodego artysty wykonują na płycie jego znajomi. Wśród zaproszonych gości usłyszymy m.in. takie głosy i dźwięki takich osób jak: Roberta Kasprzyckiego – znanego krakowskiego barda oraz Leszka Laskowskiego – grającego  na gitarze pedal steel, który również zagrał w dniu 10.09.2004  jako jeden z dwóch Polaków na deskach Grand Ole Opry w Nashville w stanie Tennessee w Stanach Zjednoczonych, uważanej za najświętsze miejsce na świecie dla wszystkich countrowców. Wśród muzyków, których usłyszymy, jest również związany m.in. z duetem Czarny-Nosal,  Hagoka Band, Bohemą, ale przede wszystkim z zespołem U Studni, wybitny gitarzysta i kompozytor Dariusz Czarny.
Ale też  również ma swój udział w piosence “jestem takim samym człowiekiem” songwriter. A prywatnie nauczyciel języka angielskiego w szkole w Chełmnie

Tomasz Jarmołkiewicz

To po prostu mój świat – to niezwykłe połączenie utworów w styl rock, country, ballad czy reggae. Album jest adresowany dla wszystkich, którzy chcą poznać jak wygląda świat mężczyzny poruszającego się na wózku; spojrzeć na otaczającą rzeczywistość nieco innymi oczami, z nowymi – na pewno transformującymi wnętrze – refleksjami. Jednocześnie nie  brakuje w tych piosenkach dawki dobrego humoru oraz nuty ironii.

Wiktor Okrój pisze teksty i piosenki od 2006 roku – charakteryzują się one błyskotliwym spojrzeniem osoby na co dzień poruszającej się na wózku, a zarazem są proste w swoim przekazie. Album Wiktora Okroja to prawdziwa podróż do całkowicie innego świata,
którą z całą pewnością warto odbyć.

Wykonawcy:

• Wiktor Okrój – mowa
• Krzysztof Filus – śpiew (4, 5, 7, 9, 11), gitary akustyczne, elektryczne, bas, instrumenty klawiszowe, aranżacje
• Aleksandra Nowak – śpiew (6, 8)
• Anna Ol. – śpiew (10)
• Tomasz Jarmołkiewicz (2)
• Zuzanna Tymochowicz (12)
• Robert Kasprzycki – śpiew (3)
• Leszek Laskowski – gitara pedal steel , dobro (2, 3, 6)
• Darek Czarny – gitara akustyczna, dobro
• Kornel Jasiński – gitara basowa (7)

Nagranie, miks i mastering – Krzysztof Filus – Studio Orange Kraków 2021

Utwory:

1. Powitanie – 1.35 / muz. Wiktor Okrój
2. Jestem Takim Samym Człowiekiem – 3.06 / sł. Wiktor Okrój, muz. Wiktor Okrój Tomasz Jarmołkiewicz
3. Ja Też Mogę Kochać – 4.01 / sł. Wiktor Okrój, muz. Krzysztof Filus
4. Dostałem Balonika – 2.32 / sł. Wiktor Okrój, muz. Krzysztof Filus
5. Jestem Operatorem Wózka – 4.05 / sł. Wiktor Okrój, muz. Wiktor Okrój
6. To Był Tylko Sen – 5.05 / sł. Wiktor Okrój, muz. Wiktor Okrój Krzysztof Filus
7. Taka Rozmowa – 3.10 / sł. Wiktor Okrój, muz. Krzysztof Filus
8. Dajcie Mi Wreszcie Szansę – 3.34 / sł. Wiktor Okrój, muz. Krzysztof Filus
9. Dla Nauczycielki – 3.27 / sł. Wiktor Okrój, muz. Wiktor Okrój
10. Lubię Jeździć Na Moją Wieś – 3.36 / sł. Wiktor Okrój, muz. Anna Olczyk
11. Taka Jest Właśnie Moja Mowa – 4.07 / sł. Wiktor Okrój, muz. Wiktor Okrój
12. Bonus Piosenka o Moim Krakowie- 2.04 / sł. Wiktor Okrój, muz. Wiktor Okrój

Płyta powstała przy wsparciu Funduszu popierania  twórczości ZAiKS
oraz dzięki serwisowi zrzutka.pl

Na płycie znajdują się utwory: Histoire du Tango, Double Concerto Hommage à Liège – Astora Piazzolli, oraz: Villa Luro – Tomása Gubitscha. W koncercie podwójnym duetowi muzyków towarzyszy Tarnowska Orkiestra Kameralna. Nagranie zostało zarejestrowane w Europejskim Centrum Muzyki w Lusławicach. Płyta inauguruje działalność wydawnictwa Immersive Sound.
Realizacja nagrań: Rafał Drewniany.

Posłuchaj!

„Mam takie marzenie: że będą słuchać mojej muzyki w 2020. I w 3000 też. Czasami jestem tego pewny, bo ta, którą tworzę jest inna niż wszystkie. Bo w roku 1955 zaczął umierać jeden rodzaj tanga, aby mógł się narodzić inny i na świadectwie urodzenia jest mój Octeto de Buenos Aires”.

To początek wspomnień Astora Piazzolli zebranych przez Natalio Gorina.

Jak widać, marzenie się spełniło: w 2020 roku po repertuar Piazzolli sięga po raz kolejny duet Klaudiusz Baran – Michał Nagy.

„Historia tanga” została pierwotnie skomponowana na flet i gitarę – klasyczne instrumenty używane przez tzw. Starą Gwardię, kiedy tango wykonywane było przez muzyków-samouków na instrumentach przenośnych. To dlatego te najstarsze tanga komponowano na flet, skrzypce i gitarę.       Pierwsza część tej tetralogii, Bordel 1900, to muzyczna ilustracja początków tanga, kiedy na przełomie wieku XIX i XX rodzi się ono w najbiedniejszych dzielnicach na obrzeżach miasta i trafia między innymi do domów publicznych – stąd szybkie i żywe tempo utworu.
Café 1930 to kolejny etap w jego historii: tango jest już bardziej stonowane, melancholijne, to już nie tylko taniec, pojawiają się bowiem teksty, a wraz z liryką przyjmuje ono bardziej sentymentalny charakter, traci nieco swoją agresywną lubieżność i nabiera cech tańca salonowego; powstaje tzw. tango liso (dosł. gładkie tango). Przy okazji tej „italianizacji” tanga (bo udział w tym procesie mieli liczni imigranci z Włoch) pojawiają się przelotnie kolejne instrumenty: akordeon (!) i mandolina.
Nightclub 1960 to czas, kiedy kończy się już Złota Epoka w historii tanga (lata 40. i 50.), ale za to słychać w nim wpływy brazylijskiej bossa novy – pierwsza zapowiedź twórczości Astora Piazzolli. Wreszcie Concert d’aujourd’hui, czyli „dzisiejszy koncert” – obrazuje etap, kiedy tango trafia na muzyczne wyżyny: do filharmonii i sal koncertowych.

Możemy tu podziwiać cały kunszt Piazzolli, jego znakomite przygotowanie teoretyczne, ale też wpływ muzyki Bartóka czy Strawińskiego… „W głowie mam ciągle Bacha, Schumanna i Mozarta i troszeczkę tanga” – tak autodefiniował się przecież kompozytor. Tym samym otrzymujemy kompletną historię tanga: od narodzin w dzielnicach biedoty, gdzie słychać jeszcze echa muzyki potomków afrykańskich niewolników, niejednokrotnie wyklęte i poniżane (jak i sam Piazzolla) we własnym kraju, z czasem dociera na szczyty i staje się muzyką międzynarodową – muzyczną wizytówką Argentyny.

Hommage à Liège czy inaczej Koncert Podwójny, na gitarę, bandoneon i orkiestrę smyczkową, został skomponowany przez Piazzollę w 1985 roku, a jego prawykonanie miało miejsce w tym samym roku na Międzynarodowym Festiwalu Gitarowym właśnie w Liège. Na gitarze grał legendarny Cacho Tirao, na bandoneonie sam Piazzolla, a orkiestrę smyczkową tworzyli soliści z Orchestre Philharmonique de Liège pod batutą kubańskiego kompozytora i dyrygenta Leo Browera. Tym razem mamy do czynienia z trylogią, na którą, oprócz wstępu, składają się Milonga i Tango. Ta pierwsza, z dominującą gitarą, bardziej melancholijna, nawiązująca do gatunku tak typowego dla regionu La Platy, wywodząca się od tradycyjnego śpiewu przy akompaniamencie gitary w wykonaniu tamtejszych gauczów. Nie przypadkiem jej nazwa nawiązuje do jednego z języków afrykańskich, gdzie oznacza „słowo” albo „gadatliwość”…No i Tango, w którym już, jak w prawdziwym tangu, rozbrzmiewa instrument emblematyczny dla tego gatunku: bandoneon. I każdy może ocenić, który etap tanga wybrzmiewa najbardziej w tej części: koniec wieku XIX, lata 30. czy raczej 60….

Wreszcie Villa Luro, utwór przeznaczony na gitarę i bandoneon, skomponowany w Lozannie, podczas jednego z tournée po Szwajcarii, pod koniec XX wieku przez argentyńskiego gitarzystę i kompozytora Tomása Gubitscha. Gubitsch to postać sytuowana na pograniczu (między innymi) rocka i tanga: grał zarówno w słynnej kapeli Invisible Luisa Alberta Spinetty, jak i koncertował z Piazzollą. Po zakończonym tournée z tym ostatnim, w 1977 roku, zmuszony do ucieczki przed argentyńską dyktaturą wojskową, osiada w Paryżu i tam współpracuje z wieloma muzykami tanga, jazzu czy muzyki współczesnej, komponując jednocześnie muzykę na potrzeby spektakli teatralnych, tanecznych czy kina. W 2005 roku po raz pierwszy wraca do Argentyny i zostaje uznany za jednego z najwybitniejszych współczesnych gitarzystów. Wychodzi z założenia, że różne gatunki muzyczne mogą pozostawać ze sobą w dialogu, a tradycyjne tango, jak przyznaje w jednym z wywiadów, zaczyna się od Piazzolli…

Ewa Stala

Track lista:

Astor Piazzolla – Histoire du Tango

1. Bordel 1900
2. Café 1930
3. Nightclub 1960
4. Concert d’aujourd’hui

Astor Piazzolla – Double Concerto Hommage à Liège

5. Introducción
6. Milonga
7. Tango

Tomás Gubitsch

8. Villa Luro

Wykonawcy:

Klaudiusz Baran

Artysta wszechstronny, obdarzony wyjątkową wrażliwością muzyczną.

Jego dokonania artystyczne zmieniły w Polsce postrzeganie akordeonu, wynosząc go do pozycji pełnoprawnego instrumentu kształtującego realny świat muzyczny. W swoich interpretacjach potrafi splatać pokorę wobec dzieła muzycznego, z bogactwem inwencji, osobistym pojmowaniem czasu w muzyce, wyjątkową sceniczną charyzmą, naturalnością ekspresji. Wartość jego muzycznych kreacji była wielokrotnie doceniana w entuzjastycznych recenzjach, nagrodach na konkursach instrumentalnych, nominacjach i nagrodach artystycznych.

W roku 2003 jako pierwszy akordeonista otrzymał nagrodę FRYDERYKA w kategorii Album Roku Muzyka Kameralna, za album „Astor Piazzolla – Tango” nagrany dla wytwórni SonyClassical, a w 2020 roku kolejne dwie statuetki w kategoriach: Album Roku Muzyka Symfoniczna oraz Najwybitniejsze Nagranie Muzyki Polskiej, za album „100 na 100. Muzyczne Dekady Wolności”. Ze swobodą porusza się w różnorodnym repertuarze wielu epok, największe jednak uznanie wzbudzają jego interpretacje muzyki najnowszej, w tym prawie 50 prawykonań dzieł solowych, kameralnych i z towarzyszeniem orkiestr, z których większość była mu dedykowana albo powstała z jego inspiracji. Jego wielką namiętnością jest argentyńskie tango, w szczególności związane z Astorem Piazzollą tango nuevo. Współtworzył i był liderem najsłynniejszych Klaudiusz Baran formacji tangowych takich jak Tangata Quintet czy Machina del Tango, kreujących polską kulturę tanga. Jako pierwszy akordeonista wystąpił jako solista z towarzyszeniem Orkiestry Filharmonii Narodowej, jak i większością najważniejszych polskich orkiestr. Wśród jego licznych partnerów w rozmaitych projektach muzyki kameralnej, znajdziemy takich mistrzów jak: I. Monighetti, R. Lakatos, J. Berger, K. A. Kulka i wielu innych.

W sobie tylko wiadomy sposób, potrafi połączyć aktywność artystyczną z działalnością pedagogiczną i organizacyjną. Jest profesorem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. W 2016 roku został wybrany jej Rektorem, a w czerwcu 2020 ponownie na kadencję 2020-2024.

Klaudiusz Baran gra na bandoneonie firmy Hartenhauer (bandoneon-hartenhauer.de)

klaudiuszbaran.com

Michał Nagy
Profesor Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie, doktor habilitowany sztuki muzycznej. Urodził się w Warszawie. Studiował w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie i Konserwatorium Wiedeńskim. Jego nauczycielami byli J. Raczyński, M. Zalewski, R. Bałauszko i H. Wallisch. Jest laureatem międzynarodowych konkursów gitarowych w Fiuggi, Gdańsku, Krakowie i Tychach. Dwukrotnie był stypendystą Fundacji Kultury. Jest laureatem nagrody Województwa Małopolskiego ,,Ars Quaerendi” i odznaki Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ,,Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Od 2008 roku jest kierownikiem artystycznym Międzynarodowych Warsztatów Gitarowych i Festiwalu Terra Artis w Lanckoronie. Występował na licznych festiwalach muzycznych (m.in. Warszawska Jesień, Carinthischer Sommer, Menuhin Festival Gstaad, Allegro Vivo, Styriarte, Kwartesencja, Śląska Jesień Gitarowa, Nuevo Mundo, Festiwal Muzyki Astora Piazzolli w Krakowie, Gitarre Wien, Wrocławski Festiwal Gitarowy, Muzyka na Szczytach, Emanacje).

Jako solista współpracował z orkiestrami: Filharmonii Narodowej,Filharmonii Krakowskiej, Leopoldinum, Sinfonietta Cracovia, Wrocławską Orkiestrą Kameralną Wratislavia, Concerto Avenna, Capella Bydgostiensis, Camerata Nova, Fresco Sonare i Chopin Academia Orchestra. Występował również z towarzyszeniem Kameralistów Filharmonii Narodowej, kwartetu smyczkowego Royal String Quartet i zespołu Wiener Instrumentalsolisten oraz jako członek zespołów New Tango Bridge i New Art Ensemble. Jest także współtwórcą i członkiem międzynarodowego kwartetu gitarowego Guitar 4mation, specjalizującego się w wykonaniach muzyki XX i XXI wieku, w tym między innymi repertuaru z pogranicza muzyki współczesnej i jazzu. Jest również członkiem zespołu Hirundo Maris, założonego przez A. Savall i P. U. Johansena (nagrania płytowe: „Il Viaggio d’Amore”/2015, „The Wind Rose”/2017). W roku 2020 Michał Nagy wydał solową płytę pt. „Fughetta”, zawierającą dedykowaną mu tytułową kompozycję P. Szymańskiego oraz utwory B. Brittena, S. Gubajduliny i A. Tansmana.

Michał Nagy gra na gitarach, które zbudowali Mario Rosazza Ferraris oraz Petr Matoušek.

Tarnowska Orkiestra Kameralna
Od 30 lat aktywnie działa na muzycznej mapie kraju, wykonując najwybitniejsze dzieła od baroku do muzyki współczesnej.  Charakterystyczne brzmienie oraz brawura wykonawcza w połączeniu z subtelnością i szacunkiem w podejściu do wykonywanych dzieł, stały się wizytówką zespołu pracującego m.in. pod batutą Ł. Borowicza, M. Nesterowicza, T. Wojciechowskiego czy P. Wajraka. W programach koncertowych zespół dał się także poznać jako znakomity partner dla takich solistów jak m.in.: K. Danczowska, K. A. Kulka, K. Jakowicz, R. Kwiatkowski, Ł. Długosz czy A. Wodnicki. Ze znakomitym duetem solistów: Klaudiusz Baran & Michał Nagy zespół współpracuje od 2008 roku, wielokrotnie krzyżując swoje artystyczne drogi, co zwieńczone zostało wspólnym nagraniem płyty „Astor Piazzolla – Centenario” w 100. rocznicę urodzin Astora Piazzolli. Zespół ma na koncie 10 albumów, wśród których wyjątkowe miejsce zajmuje premierowe nagranie dzieł kameralnych A. Duranowskiego zrealizowane w Europejskim Centrum Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach. Orkiestra w licznych podróżach koncertowych odwiedziła m.in. Hiszpanię, Szwajcarię i Niemcy, biorąc także udział w europejskich festiwalach muzyki kameralnej.

Od 2011 roku kierownictwo artystyczne oraz kierunek rozwoju zespołu kreuje Paweł Wajrak – wybitny solista i kameralista, koncertmistrz Orkiestry Filharmonii im. K. Szymanowskiego w Krakowie, współtwórca kwintetu PiazzoForte Ensamble oraz New Tango Bridge.

Skład orkiestry:

Skrzypce: Paweł Wajrak, Jan Kołodziejczyk, Beata Kwiatkowska-Pluta,

Justyna Pawłowska, Angelina Kierońska, Karolina Bartczyszyn-Południak,

Regina Szlachta, Justyna Dybek-Boczek

Altówki: Karolina Tomasik, Karolina Stasiowska, Karolina Drwięga

Wiolonczele: Anna Podkościelna-Cyz, Joanna Stasiak

Kontrabas: Duszan Korczakowski

Historia tego wydawnictwa rozpoczęła się w połowie lat 80-tych w małym pokoiku na osiedlu Tysiąclecia w Krakowie. Był to pokój mojego brata i kiedy tylko z niego wychodził, zakradałem się tam i godzinami słuchałem płyt z jego biblioteki. Były tam prawie wszystkie nagrania Beatlesów, Pink Floydów, polski rock i olbrzymia kolekcja muzyki poważnej, zwłaszcza klasycznej muzyki gitarowej. Chcąc nie chcąc, Krzysiek ukształtował mój gust muzyczny. Słuchałem tego, czego słuchał on. Z winyli, szpul i kaset magnetofonowych, i wreszcie (z wielką ekscytacją) z płyt CD. Pamiętam, były to Cztery Pory Roku Vivaldiego w krystalicznie czystej jakości, prosto z nowiutkiego odtwarzacza Denon. Wtedy chyba też nieświadomie postanowiłem zostać realizatorem nagrań.

Immersive Sound dedykuję Krzyśkowi, mojemu bratu. Niezwykle się cieszę, że label rozpoczyna działalność tą właśnie płytą.

Bardzo dziękuję Klaudiuszowi i Michałowi za zaufanie i możliwość uczestniczenia w tym niezwykłym projekcie.

Rafał Drewniany

Producent wykonawczy:

Rafał Drewniany – Immersive Sound; immersivesound.org

Rejestracja, miks, mastering:

Rafał Drewniany – DTS Studio

Projekt graficzny okładki:

Piotr Jakubowicz

Tłumaczenie wstępu:

Paulina Pietras-Jankowiak

Redakcja:

Anna Podkościelna-Cyz, Karolina Garlacz

Nagrań dokonano w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach w grudniu 2019 i styczniu 2021